Wspinaczka na klasztorne wzgórze była dla nas niezłą wprawką przed tym co miało na nas czekać tydzień później.

Michatek dał nawet radę przespacerować kawałek trasy na własnych nogach. O to jak mu szło:

Wobec opisywanych wcześniej niedostatków pogodowych skoncentrowaliśmy się w czasie naszej podróży po Sikkimie na atrakcjach architektonicznych, a konkretnie na zwiedzaniu  klasztorów buddyjskich, których na terenie całego stanu jest całkiem sporo, mimo że buddyzm dominującą religią w Sikkime nie jest.

Klasztor w Lingdum – właściwie zupełnie nowy, bo zbudowany w 1998 roku.

Jeszcze jedno ujęcie.

Klasztor w Gangtoku

To klasztor w Darjeeling (już nie Sikkim, a Bengal Zachodni).

Największe wrażenia robią malowidła na ścianie.

Można się nieźle przestraszyć.

We wnętrzu klasztorów zazwyczaj nie można fotografować. Ten klasztor w Ghum był wyjątkiem.

Młynki modlitewne.
Młynki modlitewne (2).

No i na koniec kilka zdjęć mnichów.

Mnisi grający w piłkę.

Na koniec chętni mogą posłuchać modlących się w klasztorze mnichów.

Sprawa miała być prosta. Kanczendzongę widać praktycznie z każdego miasta w Sikkimie. Mieliśmy w planach kilka takich punktów widokowych. Rzeczywistość nas jednak nieco zaskoczyła. Przez pierwsze kilka dni niebo cały czas zasnuwały chmury. Pogoda była pod tym względem stabilna. Nie było więc co marzyć o widokach. Koncentrowaliśmy się raczej na trzymaniu kciuków za brak deszczu. Warunki były na tyle przewidywalne, że gdy chcieliśmy wykupić wycieczkę na punkt widokowy wyjazd odradzili sami pracownicy biura podróży (“Widoków i tak nie będzie. Nie macie po co jechać.”).

Widok z jednego z naszych hoteli. Przy dobrej pogodzie widać Kanczendzongę.

Czasem na chwilę się jednak delikatnie przejaśniało. Niestety takie momenty były bardzo rzadkie.

Pozostawało nam więc oglądanie innych atrakcji dostępnych w mijanych po drodze miastach.

O nich jeszcze napiszemy.

A tym czasem po siedmiu dniach w końcu naszym oczom ukazały się długo oczekiwane ośnieżone szczyty.
Co prawda tylko na chwilę, ale ten widok potraktowaliśmy jaką dobrą wróżbę przez zbliżającym się trekkingiem.
Kanczendzonga z prawej strony [Widok z okna hotelu w Gangtoku].

Drogi na szczęście są dość szerokie i mają niezły asfalt (co nie oznacza, że nie da się znaleźć odcinków nieco bardziej wymagających).

Te ostatnie dwa fragmenty kręciliśmy podczas wycieczki do położonego na wysokości 3 700 metrów jeziora Tsogmo.

Oczywiście największą niewiadomą był pomysł wędrówki po Himalajach. I o ile sam trekking, który wybraliśmy, jest w miarę dobrze opisany i stosunkowo łatwy, to prawdopodobnie nikt do tej pory nie podejmował się pokonania go z dwójką małych dzieci. Generalnie niewiele jest też informacji na temat tego typu wędrówek, czyli kwestii dotyczących bezpieczeństwa pobytu maluchów na wysokościach powyżej 3 tys. metrów. To wszystko sprawiło, że musieliśmy się do naszej wyprawy przygotować szczególnie. Ale o tym w następnych wpisach.

I tylko nas dwoje

i to na całe dwa tygodnie. Relacja niebawem.

Dopiero potem zabierzemy się za opisywanie naszego wypad do Sikkimu i okolic Darjeelingu (w tym czterodniowy trekking na Singalila Ridge – weszliśmy całą czwórką na ponad 3 600 metrów!).  Będzie się więc działo. Zostańcie z nami.

- Pizzzzzza! –  budzi nas przeraźliwy krzyk Michatka.

- Tak. zjemy dzisiaj pizzę. – uspokajania nieprzytomna, bo właśnie obudzona mama.

- A. Tak. zjemy dzisiaj pizzę – już przez sen mruczy nasz brzdąk.

Zgadnijcie co zjedliśmy na obiad?

 Janka kończy dziś 8 miesięcy i 12 dni. Z tej okazji kilka słów:

- nasza Indjanka nie zna właściwie innego świata poza Indiami, choć była już Polsce i Nepalu. Indie jej smakują, więc próbuje włożyć wszystko do buzi. My próbujemy ją powstrzymywać, ale nie zawsze się udaje. Liczymy, że odporność jaką teraz zdobędzie zostanie jej na całe życie.

- pozytywne nastawienie do życie jeszcze jej zostało, podobnie jak do wszelkich podróży i zwiedzania. Z niezmąconym spokojem przyjmuje nasze kolejne pomysły, trochę się tylko denerwuje jak nie może zejść na podłogę i sobie połazić.

- najbardziej kocha Michatka i jego zabawki. A także wchodzić po schodach i zajadać kabelki. Typowy zakazany owoc…

- raczkuje jak szalona, nie można spuścić jej z oka. Wstaje też opierając się o różne meble i nogi, ale nie próbuje na szczęście chodzić.

- je warzywa, owoce i kaszki i mleko jak tylko Marysia jest w okolicy. Oczywiście podbiera nam też z talerzy i czyści podłogę.

- śpi dużo i dość dowolnie, ale niestety wciąż wstaje w nocy. Do tego lubi spać z nami i Michatkiem co kończy się rano zwykle głośną awanturą.